Goud winnen op de bodem van de oceaan komt steeds dichterbij

Goud winnen op de bodem van de oceaan komt steeds dichterbij

Donald Duck op de bodem van de oceaanHet idee om waardevolle mineralen, waaronder ook goud, te winnen uit de bodem van de oceaan ontstond in het midden van de jaren ’60.
Tegen het begin van de jaren ’70 begon ook de Verenigde Naties zich ermee te bemoeien.
Tijdens de Koude Oorlog dacht bijna elk land dat de grote rijkdommen voor het oprapen lagen op de zeebodem en dat er een bijna ongelimiteerde hoeveelheid edelmetaal te winnen was.
Echter toen het VN-zeerechtverdrag in werking trad was het idee alweer bijna vergeten. De afzettingen waren veel kleiner dan eerder gedacht en bovendien veel moeilijker en duurder om naar de oppervlakte te brengen.
Dus in het begin van de jaren ’80 gingen de meeste plannen om mineralen van de bodem van de oceaan te halen de koelkast in.

Toegenomen interesse

De afgelopen jaren is de interesse in het diepzee-mijnen echter weer flink toegenomen. Landen als Japan, Nieuw-Zeeland, Papoea-Nieuw-Guinea en Zuid-Korea kijken allemaal naar de “rijke” zeebodem van de westelijke Grote Oceaan.
Deze landen, zonder mineralisering aan land, hopen allemaal de importkosten van goud en andere edelmetalen te kunnen schrappen wanneer ze het zelf kunnen ontginnen op zee.
De logistieke kant van dit soort operaties boven water, maar ook onder water, zijn tegenwoordig dermate ontwikkeld dat het ontginnen van de zeebodem zeer binnenkort erg rendabel kan zijn.
Moderne op afstand bestuurbare apparatuur kunnen veilig afdalen naar de bodem van de oceaan waar met slijpmachines de zeebodem wordt opgebroken.

Hydrothermale scheuren in de aardkorst

Hier diep onder het water oppervlak mikken deze bestuurbare onderzeeƫrs op hydrothermale scheuren in de aardkorst die (hopelijk) omringd worden met goud, zilver en koper.
Al deze (edel)metalen zijn zeer belangrijk voor de ontwikkeling van elektronica en door het ontginnen van de zeebodem verwacht men dat produceren van de volgende generatie elektronica goedkoper wordt.
Mariene biologen vrezen echter dat dit soort operaties het einde kan betekenen voor bepaalde vissoorten en vragen overheden om het te verbieden.
Maar het is zeer onwaarschijnlijk dat de betrokken landen hier gehoor aan geven, simpelweg omdat men verwacht dat het veel op gaat leveren.
Nautilus Minerals logoAlleen Namibiƫ heeft zijn wateren gesloten voor mijnbedrijven, omdat gevreesd wordt dat het een zware impact zal hebben op de visindustrie van het land.
Ondanks de grote kosten zijn bedrijven als het Canadese Nautilus Minerals in een vergevorderd stadium om alle rijkdommen van de zeebodem naar boven te halen.

Nautilus Minerals heeft 15-jarige licentie bemachtigd

Nautilus heeft afgelopen jaar toestemming gekregen om de eerste grootschalige onderwater mijn-operatie te beginnen op 600 kilometer voor de kust van Papoea-Nieuw-Guinea.
Hun Solwara-1 systeem wordt waarschijnlijk al in 2017 ingezet om de rijkdommen uit de diepte te halen.
Het Amerikaanse Neptune Minerals heeft soortgelijke plannen, maar hun plannen kunnen waarschijnlijk de ijskast in omdat de International Seabed Authority (ISA) de regels wil aanscherpen.
International Seabed Authority logoheeft een vergunning voor 15 jaar weten te bemachtigen, gedurende deze periode zal ISA hun werkzaamheden nauwlettend in de gaten houden en willen ze data verzamelen voordat ze vergunningen gaan verlenen aan andere bedrijven.
Het lot van Neptune en de gehele industrie ligt dus in handen van Nautilus Minerals.
Als zij kunnen bewijzen dat hun praktijken veilig zijn voor zowel mens als dier zal mijnbouw op de bodem van de oceaan misschien werkelijkheid worden zoals men zich 50 jaar geleden al voorstelde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *