Lost Dutchman’s Gold Mine

De Lost Dutchman’s Gold Mine is volgens de legende een rijke goudmijn verborgen ergens in het zuidwesten van de Verenigde Staten.

Volgens velen moet de locatie van deze legendarische goudmijn in de Superstition Mountains ten oosten van Phoenix, Arizona zijn.

Er zijn vele verhalen en legendes over hoe je deze goudmijn kunt vinden en elk jaar zoeken tientallen mensen naar de mijn, maar nog steeds zonder succes, sommigen hebben de zoektocht zelfs niet overleefd.

Jacob Waltz

Graf van Jacob Waltz the Lost DutchmanDe Lost Dutchman’s goudmijn is vernoemd naar de Duitse immigrant Jacob Waltz (1810-1891) die de goudmijn ergens in de 19e eeuw vond en zijn locatie geheim hield.

Uit onderzoek blijkt dat er inderdaad ene Jacob Waltz vanuit Duitsland naar de V.S. is geëmigreerd, dit blijkt uit een document waarin hij zichzelf “ongeveer” 38 jaar oud verklaart.

Deze man genaamd Jacob Walz werd in september 1810 geboren in het Duitse Württemberg. Waarschijnlijk is dit dezelfde Jacob Waltz die later gezien werd als de legendarische Dutchman en heeft hij zijn achternaam iets aangepast voor Amerika.

Deze Jacob Waltz verhuisde in 1860 naar Arizona waar hij kort geprobeerd heeft goud te zoeken, maar was nooit erg succesvol.

Hij heeft jarenlang een boerderij gehad tot ernstig ziek werd en stierf op 25 oktober 1981.

In vele verhalen wordt gezegd dat Jacob Waltz op zijn sterfbed de locatie van de goudmijn heeft verteld, of getekend, aan zijn verzorgster Julia Thomas.

Dat deze Julia Thomas heeft gezocht naar een goudmijn is bewezen, al vanaf 1 september 1892 maakte de krant de Arizona Enterprise melding van Thomas en een aantal vrienden die zochten naar een goudmijn waarvan de locatie haar door Waltz is verteld.

Ook zij hebben de goudmijn echter nooit gevonden en later verkocht ze routekaarten naar de mijn voor $7 per stuk.

“Dutchman”

“Dutchman” was een term die in die tijd gebruikt werd voor Duitser, afgeleid van “Deutsch”, het ging hierbij dus niet om een Nederlander.

De Lost Dutchman’s Gold Mine is waarschijnlijk de bekendste verloren goudmijn in de Amerikaanse geschiedenis.

Al sinds 1892 wordt er jaarlijks gezocht naar de Jacob Waltz’s goudmijn, zo wordt geschat dat jaarlijks ongeveer 8.000 mensen proberen de goudmijn te vinden.

Waar velen hun twijfels hebben of de goudmijn daadwerkelijk bestaat, of bestaan heeft, zeggen anderen juist dat grote gedeelten van het verhaal gebasseerd zijn op feiten.

62 Verschillende verhalen

In 1977 ontdekte Byrd Granger dat er maar liefst 62 verschillende versies van het Lost Dutchman’s verhaal bestaan.

Sommigen verschillen maar weinig van de anderen, waar sommige andere versies juist een geheel andere wending aan het verhaal geven.

Geen goud in de Superstition Mountains

Cover Dutchman's lost ledge of goldJohn D. Wilburn schreef in zijn boek “Dutchman’s Lost Ledge of Gold (1990)” dat de Bulldog goudmijn nabij Goldfield, Arizona het best in de beschrijving van Jacob Waltz past.

Bovendien stelt hij dat er geologisch gezien helemaal geen goud voorkomt in de Superstition Mountains, omdat deze vooral bestaat uit vuursteen.

Dokter Thorne

In dit verhaal ontdekten de Apache-indianen een rijke goudmijn in de Superstition Mountains, waarin ook de bekende Apache Geronimo wordt genoemd.

In de meeste varianten van dit verhaal ontdekte familieleden van een man genaamd Miguel Peralta de goudmijn en vond hier veel goud, waarna ze werden aangevallen en vermoord door de Apaches rond 1850.

Jaren later behandelde dokter Thorne een gewond opperhoofd van de Apaches en werd beloond met een trip naar een rijke goudmijn.

Hij werd geblinddoekt en via een omweg naar de mijn gebracht waar hij zoveel goud mee mocht nemen als hij wilde. Hierna werd hij weer geblinddoekt en door de Apaches van de locatie geleid.

Thorne heeft de locatie van de Lost Dutchman’s goudmijn nooit weer terug kunnen vinden, of hij heeft de locatie met opzet voor zichzelf gehouden.

De Peralta goudmijn

Volgens Robert Blair is het verhaal van de Peralta goudmijn zeer onbetrouwbaar. Volgens hem is het verhaal van de goudmijn van de Peralta’s een verhaal van schrijvers uit de 20e eeuw.

Weavers Needle Superstition MountainsEne Miguel Peralta en zijn familie hadden inderdaad een succesvolle goudmijn in de jaren ’60 van de 19e eeuw, maar was dit helemaal niet in Arizona maar in Valencia, Californië.

Maar toen de goudmijn van de Peralta’s steeds slechter ging produceren werden de mijnrechten voor deze goudclaim uiteindelijk verkocht.

Volgens Blair is het Peralta verhaal, de bekendste versie in Arizona, verweven toen de interesse in de Lost Dutchman’s goudmijn in de jaren ’30 weer toenam.

De ware Dr. Thorne

Een ander detail wat voor verwarring zorgt in de legende is het feit dat er nooit een dokter Thorne in het leger heeft gediend in jaren ’60 van de 19e eeuw.

Volgens Blair kan dit verhaal worden teruggeleidt naar een dokter Thorne die een privékliniek had in New Mexico in die tijd.

Deze dokter Thorne zou in 1854 gevangen zijn genomen door de Navajo-indianen en dat hij tijdens dit gevangenschap een rijke goudader ontdekte.

Thorne vertelde de locatie van het goud aan 3 Amerikaanse soldaten in 1858, maar de drie soldaten hebben het goud nooit kunnen vinden.

In de loop van vele jaren is dit verhaal geleidelijk geabsorbeerd in het verhaal van de Lost Dutchman’s goudmijn.

De verdwenen soldaten

In weer een ander verhaal vonden twee, of meer, soldaten een rijke goudader in of nabij de Superstition Mountains, maar toen ze dit goud lieten zien aan anderen werden vermoord of zijn verdwenen.

Dit voorval was in de meeste verhalen rond 1870 en kwam waarschijnlijk door het verhaal van de drie Amerikaanse soldaten die goud vonden in een gebied in New Mexico na het horen van het verhaal van dokter Thorne uit New Mexico.

De dood van Adolph Ruth

Schatkaart in de stenenHet verhaal van de Lost Dutchman’s goudmijn kreeg pas echt bekendheid door de dood van amateur schatzoeker Adolph Ruth. Ruth verdween in de zomer van 1931 toen hij zocht naar de goudmijn.

Zijn schedel, met 2 kogelgaten erin, werd pas 6 maanden na zijn verdwijning gevonden en het verhaal werd ineens nationaal nieuws. Op deze manier kwam de interesse voor de Lost Dutchman’s Gold Mine ook op gang.

Volgens het verhaal gaf Ruth’s zoon Erwin C. Ruth in 1912 juridisch advies aan ene Gonzales, waardoor hij vrijwel zeker uit de gevangenis bleef.

Uit dankbaarheid vertelde deze Gonzales Erwin over de Peralta goudmijn in de Superstition Mountains en gaf hem een aantal antieke kaarten van het gebied.

Erwin Ruth gaf deze informatie aan zijn vader Adolph, die een grote interesse in schatzoeken en verloren goudmijnen had, en die ging op zoek naar de verloren Peralta goudmijn.

Toen Ruth na 2 weken niet was teruggekeerd werd er een zoektocht naar hem georganiseerd. In december 1931 maakte de krant de Arizona Republic melding van een gevonden mensenschedel in de bergen.

Om te bepalen of de schedel van Ruth was kreeg een antropoloog een aantal foto’s en zijn tandartsgegeven en kon aan de hand daarvan bepalen dat de schedel inderdaad van Ruth was.

Hij kwam er ook achter dat de 2 gaten in zijn schedel van een kogel die op kleine afstand is afgevuurd afkomstig waren.

In januari 1932 werd ook de rest van zijn lichaam gevonden op 1,5 kilometer van de vindplaats van zijn schedel. Ook werd zijn pistool, zonder een schot gevuurd te hebben, gevonden, maar de kaart naar de Peralta goudmijn werd echter nooit teruggevonden.

Wel werd zijn dagboek gevonden waarin hij ook daadwerkelijk heeft geschreven de goudmijn te hebben gevonden. Het laatste wat hij in zijn dagboek heeft geschreven waren de woorden “Veni, Vidi, Vici.”

Verdwijningen in de Superstition Mountains

Na Ruth’s dood zijn er nog verschillende andere mensen die op zoek waren naar de verloren goudmijn verdwenen of gestorven in de Superstition Mountains.

In 1943 werd het onthoofde lichaam van goudzoeker James A. Cravey gevonden toen hij op zoek ging naar de Lost Dutchman’s goudmijn.

Barry Storm maakte in 1945 melding te zijn ontsnapt aan een sluipschutter in de bergen en speculeert dat Ruth misschien slachtoffer is geworden van dezelfde scherpschutter.

In december 2009 werd Jesse Capen vermist nadat hij geobserdeerd op zoek ging naar de goudmijn. Zijn auto werden later verlaten teruggevonden en in november 2012 werd ook zijn lichaam teruggevonden, de doodsoorzaak is onbekend.

Lost Dutchman State Park

Drie andere mannen raakten in juli 2010 vermist toen ze zochten naar de Lost Dutchman’s Gold Mine, men vermoedt dat ze zijn bezweken onder de grote hitte. Hoewel er in januari 2011 3 lichamen in het gebied zijn gevonden is het nooit bewezen dat dit dezelfde mannen waren.

Nationaal park

In 1977 heeft een gedeelte van het gebied omgedoopt tot het Lost Dutchman State Park.

Dit is een populair gebied om te gaan kamperen en hiken. Het op grote schaal zoeken naar goud is echter niet toegestaan.